نقل است از ميرزاى شيرازى(قدس سره)، كه حبيب بن مظاهر را در خواب ديدند بر تختى نشسته، ميرزاى شيرازى(قدس سره) از حبيب بن مظاهر سؤال كرد، آيا مى خواهى به دنيا برگردى؟ حبيب گفت: بله! براى سه چيز:
1ـ اينكه صلوات بر محمد و آل محمد(صلى الله عليه وآله) بفرستم.
2ـ تشنه ها را آب دهم.
3ـ در مجالس ابا عبدالله الحسين(عليه السلام) گريه كنم.
واقعاً اگر اين سؤال از مرحوم ميرزا(قدس سره) مى شد، ايشان همان جواب حبيب را تكرار مى كردند. ايشان بارها در حيات خود آرزو داشتند بر اهل بيت(عليهم السلام)به خصوص امام حسين(عليه السلام) گريه نمايند. وقتى اين خواب در مجلسى نقل شد، ذهن تمام حاضرين به مرحوم ميرزا(قدس سره)سوق پيدا كرد كه عجيب اين خواب منطبق بر مرحوم ميرزا(قدس سره)است; زيرا به يقين ايشان هم گريه را انتخاب مى كرد كه به دنيا برگردد و گريه كند و اين را بارها در زمان حيات خود ذكر كرده اندهيچ مجلسى را به مجلس گريه بر اهل بيت(عليهم السلام)ترجيح نمى دادند و هر پنجشنبه، با ذوق و شوق با هيئت عزا در مجلس روضه حاضر مى شدند، در آتش عشق حسينى مى سوختند و تا زمانى كه مرحوم ميرزا(قدس سره) در قيد حيات بودند، هيچ گاه اين شعله هاى عشق حسينى به سردى و خاموشى نگرائيد همانگونه كه نبى اكرم(صلى الله عليه وآله) فرمود: «إنَّ لِقَتْلِ الْحُسَيْنِ حَرَارَةً فِي قُلُوبِ الْمُؤْمِنِينَ لَنْ تَبْرُدَ أَبَداً».
برگرفته از کتاب زندگی نامه استاد الفقهاء و المجتهدین ميرزا جواد تبریزی (ره)